گاه که به زندگی و آزمونهای آن مینگرم، میفهمم که تنها پناهگاه حقیقی، دامان توست. زیارتت را نه از سر عادت، که از سر نیاز میخواهم؛ نیاز به آرامشی که تنها در آستان تو یافت میشود. ای سرور آزادگان! امید دارم روزی در برابر حرمت بایستم و با اشک بگویم: «آمدهام، مرا بپذیر».